Sentymentalnie

 Ostatnio kupiłam zeszyt. Z zamiarem planowania i pisania w nim opowiadań, szczególnie fanfiction. Tak się składa, że trochę wcześniej wiedziona sentymentem zaczęłam odświeżać sobie jedną z ukochanych kreskówek z czasów podstawówki. Jeszcze w okolicach pierwszego sezonu błysnął mi jakiś pomysł na fanfiction. Pomysł ten był akurat pierwszym zanotowanym w ostatnio kupionym zeszycie. Szczęście w nieszczęściu, zeszyt ten miał paskudną okładkę. Nie było więc innego wyjścia, jak zmienić okładką na taką, która upamiętni tego pierwszego fanfika.

Idol

Studiowanie nie jest łatwe. Nawet, gdy bardziej od nauki liczy się kreatywność. Ba, za niektóre prace trudniej mi się zabrać niż za zbiór zadań z matmy z czasów przedmaturalnych. Nie żeby mi się nie chciało. Chcę, i to bardzo, zwłaszcza, gdy nadmiar pomysłów wylewa mi się uszami. Jednak świadomość, że każda praca, teraz już podpisana nazwiskiem, jest poddawana wnikliwej ocenie profesorów, działa paraliżująco. Nagle każdy pomysł wydaje się banalny, dziwny, bezsensowny, głupi...

Gdy już gorzej być nie może, nagle przypomina mi się popełniona przez Petera Jacksona ostatnia część Hobbita.

Nagle wszelkie lęki i wątpliwości znikają, jakby nigdy ich nie było.

W końcu, jeśli światowej sławy reżyser ma prawo tworzyć tak spektakularne pomyłki, to co dopiero początkujący student.

Ultra Magnus approves

No i stało się - 1 października, a z nim ostateczny koniec wakacji. Z tej okazji, jako że na studiach mam już ogarniać, po raz kolejny ulepszyłam okładkę kalendarza...

Bo nic tak nie dyscyplinuje jak upiorny uśmiech Magnusa, króla ładu i porządku.

Whistle, baby

Bo gwizdanie na żołnierzy już nie raz zapewniło mi powodzenie misji.

- Mistrzu, z całym szacunkiem, ale jestem już gotów, by zostać pełnoprawnym członkiem zakonu. Zgłębiłem sens naszego credo, respektuję je i egzekwuję w każdym moim czynie i słowie. Poza tym poczyniłem znaczne postępy w walce i nauce, co może...

- A umiesz gwizdać?

- Nie...

- W takim razie nie jesteś jeszcze prawdziwym asasynem.

Tłusty bit

Kiedy Tościk wszedł do salonu, siedziałam na kanapie ze słuchawkami w uszach; kiwałam głową do rytmu, a kiedy napotkałam rozbawione spojrzenie brata, zaczęłam dodatkowo wymachiwać ręką jak na dyskotece.

- Co ty, siostra, techniawy słuchasz?

- Nie - Chopina!

Polecam

LINK