Gdy przechodząc z klasy do klasy przyglądam się
wszystkim na korytarzu, mam wrażenie, że uczniowie dzielą się na dwie grupy -
pierwsza to młodzież odpowiedzialna, spokojna i zrównoważona, mająca już dawno
za sobą dziecięce wybuchy radości, smutku czy gniewu...
A druga to moja klasa...
- Wiesz, jest tylko jeden powód,
dla którego jeszcze chodzę na wf - zagadnęłam Sparkle, gdy wychodziłyśmy z
szatni. - Jeżeli nie będę miała formy, to nigdy nie zostanę Królem Szamanów...
Sparkle spojrzała na mnie z
politowaniem.
- Królem Szamanów? Dziewczyno, na
jakim ty świecie żyjesz? Mistrz Pokemon, to by było coś!
- Mistrz Pokemon to tylko człowiek,
a Król Szamanów na dostęp do samych duchów. To jest lepsze niż jakieś tam
walczące pluszaki!
- Pluszaki? - oburzyła się Sparkle.
- Obejrzyj jeszcze raz filmik, który ostatnio wstawiłam. Jak to są pluszaki...
- Z duchami nie miały by szans!
- Chyba na odwrót!
- No chyba nie!
- To głupia jesteś!
- A ty ślepa!
- Powiedziała ciemna szamanka!
- Phi, trenerka od siedmiu boleści!
Odwróciłyśmy się od siebie i
śledzone przez zaciekawione krzykami spojrzenia usiadłyśmy po dwóch różnych
ścianach korytarza.
Sparkle wyjęła telefon. Sądząc po
nagłym błysku w jej oku, szykowała się do gry w najnowszą wersję Pokemon. Ach,
miałam straszną ochotę usiąść obok niej, pogapić się jak gra i wkurzać ją
milionami pytań o wszystkie elementy gry. Ale nie mogłam - przecież przed
chwilą śmiertelnie się obraziłyśmy! Gdy jednak patrzyłam, jak gra, zaczęły
nachodzić mnie wątpliwości...
- Hej, Miyo - zagadnęłam półgłosem
siedzącą obok mnie inną przedstawicielkę mojej dziwnej klasy. - Król Szamanów
jest silniejszy od mistrza Pokemon, prawda?
Miyo milczała chwilę, analizując
pytanie.
- Król Szamanów, po złączeniem z
Królem Duchów... - mruczała, marszcząc brwi. - Tak, Król Szamanów jest
zdecydowanie lepszy.
Uśmiechnęłam się szeroko. Teraz,
gdy na pewno wiedziałam, że mam racje, mogłam w spokoju dalej udawać obrażoną
na Sparkle.
